Jestem lepsza czy gorsza? Czyli jak zmierzyć się z niską samooceną

Poczucie wartości jest cechą charakterystyczną każdego człowieka. Według Rogera Sparksa jest to fałszywa lub prawdziwa ocena myśli dotyczących swojej osoby. Jest to także pewnego rodzaju umiejętność do zdobywania i pogłębiania wiedzy na swój temat, na temat swojej samooceny. Proces obiektywnego ocenienia samego siebie jest bardzo długi i praktycznie nigdy się nie kończy, towarzyszy nam przez całe życie. Jednakże nigdy nie ma on równego bądź podobnego poziomu. Jest to wartość, która potrafi diametralnie zmienić się nawet w przeciągu kilku minut.

 

A poczucie własnej wartości kształtuje się nie tylko dzięki naszym ocenom, opiniom na własny temat. W dużej mierze zależy to od noty i komentarzy innych ludzi. Jak się okazuję nie muszą być to osoby w jakiś sposób z nami powiązane, czy bliskie. Wystarczy zły komentarz obcego przechodnia pod naszym adresem, aby zastanawiać się czy on oby nie powiedział prawdy. Złe opinie człowiek przyswaja o wiele szybciej i łatwiej w nie wierzy. Jest to niestety duży błąd, jednakże dzieje się tak w wielu sytuacjach. Kształtowanie naszej osobowości rozpoczyna się już od najmłodszych lat, mimo iż nie jesteśmy tego świadomi. To już w momencie bycia dzieckiem oczekujemy pochwał, miłości a także poczucia tego, że jesteśmy zauważani wśród rówieśników
i rodziny. Pragniemy czuć się bezpieczni i wspierani przy stawianiu pierwszych, chwiejnych kroków przez życie. To właśnie wtedy bezwarunkowo kształtujemy swoją osobowość, zauważamy odrębność, zdobywamy doświadczenie i po prostu chcemy czuć się ważni. Doświadczamy nowych sytuacji, radzimy sobie z pierwszymi problemami, ale także odnosimy sukcesy. Zaczynamy stawać się częścią całego świata, budujemy swoją świadomość
i odrębność od reszty i wiele innych. Choć dzieciństwo powinno wydawać się bardzo beztroskie, to właśnie wtedy nasza osobowość i sposób myślenia kształtuje się najbardziej. Wynosimy wzorce, ideały, wpajane są nam określone zasady. Te i wszystkie inne rzeczy już na zawsze pozostaną w naszych zachowaniach. Dlatego jest to tak niezwykle ważny moment. Każdy z tych etapów prowadzi do uzyskania dojrzałej osobowości, którą wiąże się
z samoakceptacją i zdolnością godzenia się ze swoimi słabościami. Jednak są momenty, kiedy w życiu człowieka nie wszystko idzie zgodnie z planem. Często nawet możemy nie zdawać sobie sprawy, że jakaś sytuacja zmieniła coś w naszych poglądach na temat własnego „JA”. I cała budowla zaczyna się rozpadać. Najczęściej dochodzi do tego w młodym wieku, kiedy tolerancja i punkt patrzenia na świat oraz na innych ludzi ulega zmianie. Czujemy się gorsi od innych z różnych powodów. To mogę być nieprzyjemne uwagi na temat naszego ubioru, wyglądu, sylwetki itp. Ale zarówno nieodpowiednie komentarze dotyczące naszych poglądów, sposobu życia, czy wartości, które wyznajemy. Wszystko, co sprawia nam w jakikolwiek sposób przykrość odbija się na naszych uczuciach. Stajemy się zamknięci w sobie, boimy się wyrażać swoje zdanie, tracimy przyjaciół i jakąkolwiek radość z życia. Jedni radzą sobie z tym lepiej, drudzy gorzej. Ale wszyscy powinni wiedzieć jedno: nie ma wśród nas ludzi bezwartościowych. Różnimy się pod każdym względem i to właśnie czyni nas wyjątkowymi. Dlatego nie zważajmy na wszystkie gorszące krytyki i opinie! Postarajmy się uwierzyć we własne zdolności i zalety. To sprawi, że będzie nam łatwiej. Krytykę przyjmujmy z dystansem. Nie pozwólmy zniszczyć sobie życia. Teraz wstań, idź i spójrz w lustro. Popatrz sobie w oczy i powiedz: JESTEM WAŻNY I POTRZEBNY TAK JAK WSZYSCY. NIKT I NIC TEGO NIE ZMIENI. Zapamiętajmy, wszyscy budujemy zarówno swój własny, jak i wspólny świat. Dlatego jesteśmy niezbędni, aby wszystko było na swoim miejscu. Nikt nie jest ani lepszy, ani gorszy. Teraz tylko uwierz i żyj pełnią szczęścia. Powodzenia!

Joanna Strzelczyk 1F

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *