Terecet atmosferyczny

ŚMIERĆ EKOLOGICZNA

Jak co roku, nadszedł czas wspominania zmarłych i odświeżania ich miejsca pochówku. Wraz z tym wiążą się niemałe koszty – trzeba się wyposażyć w dużą amunicję zniczy, bukietów i innych fikuśnych dekoracji jak np. śpiewające figurki (nie polecam, jakby ktoś postawił to na moim nagrobku, chyba bym wstał i wyrzucił). Usiądźmy więc na chwilę i dajmy sobie pomyśleć – A po co to komu?

Nie namawiam oczywiście do całkowitego zerwania ze zdobieniem nagrobków.  Ale też bez przesady – wyobraźmy sobie na chwilę cmentarz we Wszystkich Świętych – masa grobów, a na każdym z grobów – masa zniczy i kwiatów sztucznych oraz prawdziwych. Z moich prostych obliczeń wynika, że ilość śmieci, która znajdzie się w cmentarnym śmietniku, około miesiąc później, wynosi masa2. No i ta cała kolekcja plastiku, tworzyw sztucznych, wosku, liści i zwiędłych kwiatów będzie powoli wsiąkała w ziemię, póki nie zabierze ich śmieciarka… na śmietnisko, (ponieważ wątpię, by komuś chciałoby się to wszystko segregować), a tam ponownie to wszystko będzie się mieszać z ziemią. O dalszych negatywnych skutkach raczej nie trzeba dalej mówić, gdyż każdy słyszał to już setki razy na różnych etapach edukacji.

Co zatem zrobić?

Zacznę od czegoś, o czym często przy takich dyskusjach się zapomina. Całego świata nie zmienimy. Nie od razu. I tak, nasza pojedyncza decyzja, że będziemy to robili inaczej niż inni, ma wbrew pozorom znaczenie. Co więc proponuję? Przede wszystkim elektryczne wkłady – nie dość, że działają znacznie dłużej, to wyglądają z zewnątrz niemalże tak samo, a do tego można w nich wymieniać baterie, które z kolei oddajemy w wiadome miejsca (Biedronka, czy inna Żabka). Ale co z kwiatami? Te sztuczne wytrzymują znacznie dłużej, ale prawdziwe dużo szybciej się rozkładają. Według mnie lepsze są te organiczne. Jak znam życie, podczas następnej wizyty u zmarłego, kwiaty będą wymienione niezależnie od tego jakie są (mogły być zniszczone przez pogodę, albo po prostu mamy taki kaprys, aby je zmienić). Świetnie, rozwiązaliśmy już dwa problemy. Jedyne przedmioty pozostawione na grobach dla zmarłych, które jeszcze przychodzą mi do głowy, to wszelakie figurki. Z nimi sprawa jest w miarę jasna. Wybierajmy po prostu takie, których nie będzie trzeba od razu wyrzucać. Większość problemów załatwiłyby zwykłe pojemniki do segregowania odpadów, wtedy problem ze śmieciami byłby znacznie mniejszy, a zatem używanie biodegradowalnych bądź długotrwałych dekoracji nie miałoby takiego znaczenia.

Czuję, że nie jestem póki co zbytnio odkrywczy, ale to nic – niektóre rzeczy czasami trzeba powiedzieć, choć się wydają oczywiste. Także, po tych formalnościach przejdziemy do deseru, albowiem okazuje się, że…

Zakopywanie trumien z rozkładającymi się ciałami jest szkodliwe, a do tego kosztowne i zabierające dużo miejsca. Czyli co – kremacja? Jest ona przede wszystkim znacznie tańsza, ale czy zdrowsza dla środowiska? Powiedzmy, że jest to nieco lepsze rozwiązanie, aniżeli grzebanie, lecz wraz ze spalaniem wiąże się kwestia zużycia masy elektryczności, która jest potrzebna, by podgrzać ciało do żądanej temperatury, używa się przy tym również gazu ziemnego, a opary, które wydobywają się z kominów krematorium mają w sobie rtęć. Oczywiście istnieją różne sposoby, by rozłożyć ciało człowieka tak, by nie wytwarzać prawie w ogóle zanieczyszczeń, ale te rozwiązania mają jedną wadę – są kosztowne.  No więc, jak (nie)żyć? Najlepiej by było, gdybyśmy… zakopywali zwyczajnie ciała bez trumien. Jest to sposób tani i korzystny dla otoczenia, ponieważ nasze szczątki ulegną biodegradacji. Choć Ci najbardziej radykalni ekolodzy woleliby układać w ziemi jedno przy drugim, uważam, że powinniśmy pamiętać o pierwiastku człowieczeństwa i z szacunkiem wyznaczać miejsca na kolejne groby, tak aby każdy zmarły miał swój pomnik – trochę na wzór amerykańskich cmentarzy.

“Z prochu powstałeś i w proch się obrócisz” – przypomina mi o tym, że śmierć to złączenie się z naturą. Według tego, w co większość z nas wierzy, rzeczy materialne nie przydadzą nam się w zaświatach. Oczywiście, pamiętajmy o tych, co odeszli i oddawajmy im cześć – ale bądźmy w tym rozsądni. W końcu jeśli ludzie śmiertelnie narażą środowisko, to kto ich pochowa?

            Mikołaj Płóciniczak

źródło: 1


PO ILE ZA KILOGRAM?

UWAGA! Na czas czytania artykułu radziłabym odstawić na bok wszelkie produkty spożywcze. Dziękuję.

„Jesteś tym, co jesz.” W takim razie tylko kanibale zachowują człowieczeństwo.

Ten temat wydaje się być bardzo kontrowersyjny i nieodpowiedni dla osób wrażliwych psychicznie, ale niech pierwszy rzuci kamieniem ten, który nigdy nie zastanawiał się, jak smakuje ludzkie mięso.

ŁUP – coś uderzyło o szybę w moim oknie. Pewnie Grzegorz się dobija. Ignoruję i piszę dalej.

Pamiętam, że kiedy byłam mała, zastanawiałam się, dlaczego lwy, tygrysy, wilki i inni drapieżnicy, których mój młody umysł poznawał, ucząc się alfabetu, nie zjadają samych siebie, skoro TEŻ są zbudowani z mięsa. Nie, nie brzmiało to dla mnie dziwnie. Wręcz wyobrażałam sobie lwa na sawannie, który wygrzewając się w afrykańskim słoneczku, skubie swoją łapę.

Ale jak poznać smak czegoś, nie zjadając go? Na razie (piszę „na razie”, bo nie będę zdziwiona, jeśli za kilkadziesiąt lat naukowcy przedstawią urządzenie kodujące smak danej potrawy za pomocą jego kodu genetycznego) jedyną metodą jest test organoleptyczny. Psychopatów, morderców, ekstrawaganckich konsumentów – określeń na ludożercę może być wiele – było więcej, niż mogłoby się wydawać. I to właśnie oni stanowią jedyne źródło informacji. Najczęstszym porównaniem okazuje się być wieprzowina. Potwierdzeniem tej tezy może być niejaki Karl Denke – żyjący przed II wojną światową rzeźnik z okolic Wrocławia. Słynął ze sprzedaży smakowitej wieprzowiny. Jak zapewne już się domyślacie – zawartość wieprzowiny w tej wieprzowinie była znikoma. Przedsiębiorczy rzeźnik „przerabiał” ludzkie mięso na wieprzowe i w takiej formie je sprzedawał. Zastanawiające jest to, że jego klienci nie zorientowali się, że niedzielne schabowe smakują nieco inaczej.

Tę wersję potwierdza również przykład niemieckiego kanibala Armina Meiwesa, który opisywał mięso ludzkie jako „świńskie”, ale bardziej gorzkie i wyraziste w smaku.

Druga na miejscu znajduje się wołowina- krwistoczerwone, chude mięso.

Pewien amerykański dziennikarz i podróżnik William Seabrook, na początku XX wieku podczas wyprawy do zachodniej Afryce spotkał się z kanibalizmem u żyjących tam plemion.

Po powrocie do Paryża, postanowił przeprowadzić eksperyment, do którego ciało dostarczył mu paryski szpital. Seabrook zrobił z niego potrawkę, którą następnie spożył.

Jego relacja miała być następująca: ludzkie mięso kojarzy mu się trochę z wołowiną, trochę z cielęciną, niezwykle delikatne, o smaku jakiego nie ma żadne inne mięso.

 

ŁUP – Dobra, Grzesiek, zrozumiałam, nigdy nie ciekawił cię smak ludzkiego mięsa. A teraz daj mi się skupić!

Jednak kanibalizm nie zawsze pozostaje bezkarny. I nie mam tu na myśli ludzkiego potępienia, następstw psychicznych, czy smażenia się w piekle. Okazuje się, że jedzenie ludzkiego mięsa może za sobą przynosić poważne konsekwencje zdrowotne.

W latach 60. XX wieku w Papui Nowej Gwinei wśród plemienia Fore odnotowano nieznaną dotąd nieuleczalną, śmiertelną chorobę zakaźną: „kuru” (co pochodzi od plemiennego słowa „kuria” bądź „guria” – „drżeć”) popularnie nazywaną „śmiejącą się śmiercią”. Mieszkańcy wspomnianego plemienia praktykują obrzędy kanibalistyczne W wyniku długotrwałych ofiarnych badań, wśród członków plemienia Fore, wykazano w sposób przekonujący, że kuru przenosi się w czasie kanibalistycznych uczt. Chory najczęściej nie jest w stanie poruszać się o własnych siłach, dręczą go bóle brzucha, kości i stawów, silnie drży, pojawiają się prymitywne odruchy chwytania, ssania czy gryzienia. Charakterystyczne są silne wahania nastrojów: od depresji po euforię. Stąd określenie „śmiejąca się śmierć”.

Wydawałoby się, że w XXI wieku, w czasach szeroko pojętej i docierającej niemal wszędzie cywilizacji, kanibalizm jest czymś wręcz antycznym, historycznym, czymś, co praktykują jedynie najdziksze plemiona żyjące gdzieś na końcu świata. Okazuje się jednak, że niekoniecznie tak jest. Co zatem może skłonić cywilizowanego i, w ogólnie przyjętym znaczeniu tego słowa, normalnego człowieka do zjedzenia ludzkiego mięsa? Nethen Constantin, autor książki „Historia kanibalizmu” wyróżnia trzy zasadnicze powody:

Po pierwsze: pożądanie, wewnętrzny głos,  którego źródłem mogą być zaburzenia, defekt genetyczny czy problemy w dzieciństwie.

Po drugie: ludzka potrzeba, głód, ekstremalne warunki, brak jakiegokolwiek innego pożywienia.

Po trzecie: rytuały

  • oddanie szacunku pokonanemu przeciwnikowi, aby jego ciało nie gniło w ziemi (np. plemię Wari z Brazylii);
  • chęć przejęcia cech zmarłej osoby (np. aborygeńskie jedzenie mózgu);
  • potępienie, zhańbienie wroga, jedząc jego ciało (np. Japończycy podczas II wojny światowej)

 

Rozmowy na temat kanibalizmu potrafią być niezwykle zajmujące i wywołujące uczucie konsternacji i zwątpienia co do doboru interlokutorów. Ciekawość to ważna cecha. Przydatna. Dzięki niej poznajemy świat. Niemniej, pewne sprawy powinny zostać niewyjaśnione. Bo chyba zgodzicie się ze mną, że lepiej umrzeć w niewiedzy, niż kiedykolwiek na własnej nomen omen skórze przekonać się, jak smakuje ludzkie mięso.  😉

Artykuł skończony. Można coś zjeść.

Ja zgłodniałam.

 

Imponderabilia

źródła: 1 2 3 4


HALLOWEEN NIEJEDNO MA IMIĘ

Myślę, że wszyscy zdajemy sobie sprawę z tego jak bardzo różnią się od siebie kraje leżące nawet na tym samym kontynencie. Pomimo tego, że żyjemy w dobie internetu, gdzie każdy ma dostęp do niemal każdego miejsca na Ziemi, to nasza wiesza na temat tradycji czy obrzędów innych grup etnicznych jest znikoma. Często również zdarza się, że bierzemy udział w obchodzeniu świąt, nie znając ich symboliki czy wymownego zamysłu, o genezie nie wspominając. Dlatego też, przy okazji listopada, zaprezentuję trzy popularne święta, które pozornie dotyczą tego samego, ale w praktyce oznaczają coś zupełnie innego.

Halloween – czyli pierwotny strach przed nieznanym

Dokładna geneza i pierwotny przebieg święta nie jest do końca znany. Przypuszcza się, że to mogło być rzymskie święto bogini Pomony (opiekunki owoców i nasion) lub celtyckie święto rozpoczęcia zimy.

Na północy Europy Halloween było obchodzone po prostu jako zakończenie jesieni i początek zimy. Ludzie radowali się udanymi zbiorami i urodzajem ciepłych miesięcy, jednak martwiło ich widmo zbliżającej się zimy; mrozu i chłodu, które wiązały się również z głodem.

Kolejna teoria mówi o druidach, kapłanach celtyckich, wierzących w duchy. Uważali oni, że  Samhain (bóg śmierci) na przełomie października i listopada zdobywa coraz więcej siły. Miała się wtedy zacierać granica między dwoma światami: światem ludzi a światem demonów. W tę jedną noc dusze zmarłych mogły nawiedzić ludzi, aby odpokutować swoje ziemskie przewinienia. Ludzie palili w ten czas ogniska na cześć boga słońca i światła – Luga. Przyciągały one do nich dobre duchy, a odstraszały te złe. Często, aby przebłagać Samhaina ludzie składali mu krwawe ofiary, niejednokrotnie zdarzało się, że na ołtarzu składano ludzi.

Był jeszcze jeden sposób, aby odstraszyć złe moce. Chcąc wyjść z domu zakładali niespotykane stroje oraz maski. Po co? Wierzyli, że w przebraniach złe duchy nie rozpoznają w nich ludzi, a co za tym idzie, nie zrobią im krzywdy…

Dzisiaj nikt nie boi się demonów, wszyscy dobrze wiemy, że nic nam nie zagraża. W naszych czasach obchodzi się Halloween, aby dobrze się bawić ze znajomymi czy po prostu przebrać się dla własnej satysfakcji. Chyba wszyscy chociaż raz w życiu słyszeliśmy o zabawach takich jak ‚apple bobbing’ czy „cukierek albo psikus”.

Wszystkich Świętych i Dzień Zaduszny – nasza sprawa

Obok Halloween najbardziej znane święto na całym globie obchodzone jest głównie w Europie. W dzisiejszych czasach mówi się o tym jako o chrześcijańskiej tradycji, ale poganie również świętowali dzień poświęcony zmarłym. Tak naprawdę pierwsi chrześcijanie obchodzili święto zmarłych w kwietniu lub w maju, dzisiaj z biegiem lat uległo to zmianie.

W czasach Imperium Rzymskiego obchodzone było 13 maja lub w pierwszy piątek po Wielkanocy, zależnie od kalendarza jakiego używali wyznawcy Chrystusa. W tym dniu wspominano męczenników, którzy zginęli w imię swojej wiary w latach intensywnych prześladowań w Rzymie.

Pierwszego listopada każdego roku całymi rodzinami spotykamy się przy grobach zmarłych. Na cmentarzu odbywa się uroczysta Msza Święta. Bliscy często przy okazji mogą się spotkać, ale również pomodlić się za zmarłych i powspominać ich. Choć w rzeczywistości jest to dzień, w którym wspominamy Świętych Kościoła Katolickiego, wiele osób błędnie uważa, że to dzień wszystkich zmarłych.

Dzień Zaduszny, czyli 2 listopada, to dzień przeznaczony na modlitwę za wszystkich zmarłych. Warto pamiętać, aby przed tym dniem zadbać o groby swoich bliskich, ale również zrobić tego dnia dobry uczynek i zapalić znicz na zaniedbanym grobie, takim, o którym już nikt nie pamięta.

Dia de los Muertos – meksykańska wersja naszych świąt?

Otóż nie! Chociaż nie można ukryć, że są to święta bardzo podobne do siebie, odbywają się nawet w tym samym terminie – 2. listopada. Jednak tradycja obchodów tego święta liczy 3000 lat i może niektórym przypominać Halloween.

Jest to bardzo kolorowe święto. Szkielety ubierane są w odświętne stroje, czaszki są malowane i ozdabiane kwiatami i wstążkami, następnie ustawia się je w różnych miejscach w mieście. Ludzie malują swoje twarze tak, aby przypominały czaszki oraz ubierają barwne stroje. Ma to symbolizować, że zmarli nadal żyją, a ich dusze świętują tego dnia z żywymi. Organizowane są tego dnia parady i festiwale, a nawet piecze się specjalny chleb zmarłych tzw. „pan de muerto”

Jego tradycja ma swój początek wśród plemion indiańskich m. in. Azteków i Majów. Duży wpływ na kształt święta miał kult czaszek przodków wśród tych plemion. Czczono głównie najbliższych zmarłych oraz dzieci. Obchodzone pierwotnie dziewiątego miesiąca kalendarza słonecznego Azteków, trwało cały miesiąc. Składano wtedy hołd „Królowej Śmierci” – bogini Mictecacíhuatl, żonie władcy Krainy Zmarłych.

Dzień Zmarłych (Dia de los Muertos) jest dniem wesołym, to dzień zabawy i wielkiego szczęścia. Data jego obchodzenia została zmieniona przez chrześcijańskich konkwistadorów z Hiszpanii, którzy chcieli, aby Indianie utożsamiali swoje święto z Zaduszkami kościoła katolickiego. Dzięki takiemu zabiegowi, poganom łatwiej było przyjąć wiarę w Jednego Boga.

Każde z tych świąt jest ciekawe i na pewno warto chociaż raz spróbować w jego obchodach uczestniczyć.

Martyna Kuppe

źrodła: 1 2 3

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *