„Cukierek albo psikus!”

Halloween.

Oryginalnie stare, celtyckie święto sprowadzone do Ameryki przez pierwszych osadników. Zgodnie z tradycją, odnosi się ono do Święta Zmarłych. Prawda jest taka, że każdemu z nas kojarzy się inaczej (czemu by nie?). Niektórzy popierają, inni są przeciw, a reszta się zastanawia, dlaczego wokół tego jest tyle szumu i czy nie lepiej dać sobie z tym święty spokój.

W celu zweryfikowania tego zjawiska, a także zaspokojenia własnej ciekawości, o Halloween zapytałam cztery różniące się pod wieloma względami osoby.

Moją Wiecznie Pracującą Babcię (B), Tajemniczego Mężczyznę ze Szczecina (T) (sami wybierali sobie pseudonimy, poczucie humoru w mojej rodzinie jest niemal tradycją), księdza Marcina Skowrona (K) i koleżankę z klasy, Dariannę (D). Moje wypowiedzi będą oznaczane jako (I). Zgadnijcie, dlaczego.

 

DOM MOJEJ BABCI, SOBOTA, GODZINY WIECZORNE

I: Jaki jest Wasz stosunek do Halloween?

B: Jestem przeciw.

T: Jest mi wszystko jedno.

B: Ja się brzydzę. Bo cukierki w kształcie czaszek, w kształcie glizd… Dzieci to jedzą…

T: Cukierki w kształcie glizd były zawsze!

B: Ale w kształcie trupich czaszek nie było! Albo w kształcie kościotrupów…

I: W porządku, ale ja nie pytam o cukierki, tylko o samą ideę.

B: Nie podoba mi się. Bardzo.

I: Dlaczego?

B: Dlatego że moim zdaniem święto Wszystkich Świętych to święto skupienia…

I: Ale Wszystkich Świętych jest innego dnia.

B: A kiedy jest Halloween?

I: 31 października.

B: No właśnie, a pierwszego listopada jest Wszystkich Świętych.

I: To są dwa różne dni.

B: Ale do Wszystkich Świętych większość ludzi przygotowuje się duchowo, wspomina swoich zmarłych… To nie jest czas się śmiać z rzeczy, które nie są śmieszne.

T: Nie zgadzam się z Tobą. Mylisz kompletnie święta, ponieważ Halloween nie jest świętem, w którym się śmieje ze zmarłych. To jest również święto, w którym pamięta się o swoich zmarłych. Wywodzi się w prostej linii od celtyckiego święta Samhain (pogańskiego), które miało na celu nie tyle odstraszenie, co uspokojenie duchów, żeby przez resztę roku nie psociły i nie przeszkadzały żywym. Dlatego właśnie dawano cukierki, dlatego się przebierano, ale to nie naśmiewano się ze zmarłych…

B: Ale straszy się innych ludzi.

T: Oczywiście, że się straszy innych ludzi! Ale tego się nie robi dla śmiechu, w tym jest dużo więcej sensu.

B: Ja się boję takiego święta.

T: No dobrze, to są Twoje odczucia. Natomiast mi chodzi tylko i wyłącznie o fakt, skąd to święto się wzięło. I jaki jest jego cel.

I: Niektórzy mają opory tylko dlatego, że to przyszło do nas z Ameryki..

B: A to mi akurat w ogóle nie przeszkadza, skąd to przyszło.

I: A przecież Walentynki też przyszły z Ameryki, a jakoś nikt nie robi z tego problemu.

T: Walentynki też są głupim świętem.

B i I: Tak.

B: Gdy byłam dzieckiem nie było Halloween, ale stawiało się dynie w ogrodzie. My mieliśmy tyle dyń ustawionych, że świeczek brakowało. Wzdłuż całego płotu.

I: Wyrzeźbione?

B: Tak! Tatuś zawsze przynosił dynie i każdy rzeźbił swoją, a na drugi dzień mamusia kroiła i robiła kompot z tych dyni.

I: Gdyby w Polsce było obchodzone tak, jak w Ameryce, czy w Wielkiej Brytanii, gdzie dzieci gromadkami chodzą od drzwi do drzwi, każdy dom ma jakieś Halloweenowe ozdoby, ulice są pełne przebierańców, stanowi to część tradycji… To za co byście się przebrali?

B: Ja bym się przebrała za księdza.

T: Za wilkołaka. Albo za niedźwiedzia. Albo za Totoro.

 

SALA LEKCYJNA, PIĄTEK, GODZINY POPOŁUDNIOWE

I: Jak to jest z tym Halloween? Skąd się wzięła zła opinia Kościoła?

K: Myślę, że to nie jest kwestia Kościoła, tylko kwestia odgórnie przyjętej kultury. Halloween jest amerykańskim świętem zmarłych, natomiast my nie mamy czcić zmarłych, tylko mamy czcić świętych, tych którzy osiągnęli niebo, natomiast za zmarłych mamy się modlić. (…) Dlatego Halloween nie wpisuje się w kulturę chrześcijańską i też trochę zatraca tę część oddawaną świętym, a bardziej skupia się na czczeniu zmarłych.

I: Ogólnie mówiąc, to nazwa Halloween wywodzi się od „All hallows’ eve”, czyli „wigilia Wszystkich Świętych”.

K: Tak, ale mówimy o tym, co Halloween ze sobą niesie, a nie o nazwie. W Polsce i w Ameryce tak się przyjęło, że w Halloween dzieci się przebierają za różne postacie związane ze śmiercią, związane z horrorami i chodzą, zbierając cukierki.

Te stroje i cała ta otoczka powodują, że to jest skupienie się na zmarłych i na samym wymiarze śmierci, a w chrześcijańskiej kulturze śmierć to nie wszystko, jest jeszcze zmartwychwstanie.

I: Gdyby pominąć to, że Halloween przyjęło się raczej jako zabawa, niż jako tradycyjne obchodzenie święta, to czy byłoby wtedy lepiej postrzegane?

K: Uroczystość Wszystkich Świętych wbrew pozorom, pomimo mszy na cmentarzu, pomimo modlitwy za zmarłych, jest świętem radosnym. Czcimy wszystkich świętych, czyli, de facto,  forma zabawy nie jest złą formą, natomiast Halloween skupia się na przebraniach, na dyniach, na różnych przepowiedniach i nawet – przynajmniej w amerykańskim wydaniu – praktykach okultystycznych, czyli związanych z wywoływaniem duchów, co z chrześcijańskiego punktu widzenia jest nie do przyjęcia.

I: A czy zdarzyło się księdzu, że jakieś dzieci przyszły na plebanię po cukierki w trackie Halloween?

K: Nie. A przynajmniej nie tam, gdzie ja byłem.

I: A gdyby jakieś dzieci faktycznie przyszły, to co by ksiądz zrobił?

K: Pobłogosławiłbym i odesłał. 🙂

I: Ale to wtedy ksiądz by pewnie otrzymał psikusa.

K: Trudno mi rozważać, co by było, ponieważ jeszcze nigdy nie przyszły(…) Szczerze mówiąc, nie zastanawiałem się nad tym.

Taką odpowiedzią z ostatnich lat, którą daje Kościół, są (już coraz bardziej popularne) Korowody Świętych. Czyli zabawa, ale zwracająca uwagę na prawdziwy wymiar tego święta, czyli cześć oddawaną Wszystkim Świętym. Dzieci się przebierają nie za duchy, tylko za świętych, za postacie, które czcimy jako święte. Czasem są też bale wszystkich świętych, gdzie we wspólnej zabawie wychwala się Pana Boga poprzez świętych. To jest taka chrześcijańska odpowiedź na Halloween.

(…)

Chciałem zwrócić uwagę, że Halloween jest przestawieniem wartości. My, jako chrześcijanie, czcimy świętych, a w Halloween cześć jest oddawana śmierci samej w sobie, która jest pewnym etapem naszej drogi życiowej, a nie punktem fundamentalnym, więc w samej istocie Halloween nie jest chrześcijańskie.

 

D: Uważam, że to jest bardzo fajne święto. Podobają mi się te wszystkie ozdoby halloweenowe, pajęczyny, krew, wydrążone dynie… W ogóle drążenie dyni to ciekawe zajęcie. Potem przyjemnie jest patrzeć podczas spaceru na różne wzory, czasem śmieszne, czasem straszne. Podoba mi się również pomysł przebierania się, można zrobić sobie zdjęcia, potem obejrzeć jakiś horror….

Jedzenie jest też świetne. W zeszłym roku zrobiłam budyń, który potem ozdobiłam czekoladą, tworząc pajęczynę, a potem pająka z ciastek.

Halloween jest dla mnie dobrą okazją do zabawy, do pośmiania się, do imprezy…

Nie czcimy Szatana, nie wywołujemy duchów, po prostu się bawimy. 🙂

 

 

Jak widać – cztery osoby, cztery opinie. Nie powiem, że któraś jest słuszna, a któraś nie. Wszystkie są ważne. A na pewno nikt Wam nie zabroni wydrążenia dyni, przebrania się, czy pójścia na dyskotekę, jeżeli tylko będziecie chcieli.

W moim odczuciu nie ma nic złego w obchodzeniu Halloween, jednak warto pamiętać, skąd to święto się wywodzi i jaki jest jego oryginalny cel.

Niezależnie od wszystkiego, wesołego Halloween Wam wszystkim!

 

Imponderabilia

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *